Haydar Ali Yıldız

Mesaj yaz

Lorem ipsum dolor sit amet

13/03/2019 - 10:30

Lorem ipsum dolor

13/03/2019 - 10:30

Tanzimat döneminin karakterine uygun olarak, batılı şehircilik anlayışı uygulamasının ilk örneği Beyoğlu'nda başlatıldı. Burası bölgenin tarihi, coğrafyası, etnik ve kültürel özelliği ile batılılaşma için bir başlangıç noktası olabilirdi. Bunun için de işe reformlarla başlamak gerekiyordu. Beyoğlu limanıylarıhtımıylaHaliç'iyle ticaret merkezi olarak dünyaya açılan bir pencereydi. Bu özelliği yanında, Başkent'e ve Boğaz'a hakim oluşu tüm yabancı elçilikleri bünyesine çekmişti. Yöre halkı, zengin ve batıya açıktı.

Reformlar 28 Aralık 1857 tarihli "6. Daire-i Belediye Nizamatı" ve 7 Haziran 1858 tarihli "Devair-i Belediyeden 6. Daire İtibar olunan Beyoğlu ve Galata Dairesinin Nizam-ı Umumisi" nizamnameleriyle başladı. İstanbul, 14 belediye dairesine ayrıldı. Beyoğlu, ilk uygulama olmasına rağmen buraya "6. Daire" denildi. Bu adı almasının nedeni, Paris'te "Sixeme arrondıssement" (6. Bölge) diye bilinen Belediye biriminin kentin en mamur bölgesi olmasıydı. 6. Dairenin amaçları ticareti düzenlemek ve Avrupai kent hizmetlerini getirmekti.

6. Daire kurulunca başına Mehmet Kamil Bey getirildi. Kendisi Başhariciye teşrifatçısı olarak yabancılarla ve diplomatik misyonla ilişki içindeydi. Sokakların temizlenmesi, düzenlenmesi, lağım ve su yollarının yapılması ve diğer bazı hizmetlerin getirilmesi kararı uygulamaya konuldu.

İlk iş olarak Beyoğlu ve Galata'nın kadastro haritaları çizildi. Taksim veTepebaşı'nda umumi bahçeler yapıldı. Bir hastane kuruldu ve sokakların gazyağıyla çalışan fenerlerle aydınlatılması, ilk kez Cadde-i Kebir'de (İstiklal Caddesi) başlatıldı.

1959'daki nizamname ile sokakların temizliği ihaleye verildi. Sokaklar 3 sınıfa ayrıldı. 1. sınıf sokaklar hergün, hatta yazın günde iki kez, 3. sınıf olanlar haftada bir kez süpürülüyordu.

Bahsedilen hizmetler Beyoğlu'nun batılılaşan elit kesimi için geçerliydi. Diğer kısımlar özellikle KasımpaşaPangaltı gibi bölgeler ne temizlik, ne de imar konusunda hiçbir fayda görmediler.

20 Nisan 1924'te Beyoğlu Belediyesi kuruldu. Cumhuriyetin ilk yıllarında Beşiktaş, Şişli, Kemerburgaz'ı da kapsayan Beyoğlu, 1930'da Beşiktaş'ın ayrılması, 1936'da Kemerburgaz'ın Eyüp'e bağlanması, 1954'de Şişli ilçesinin kurulmasıyla bugünkü haline zemin oluşturuldu.

1970'de mahallelere ayrıldı. 1984'e kadar İstanbul Belediyesi'ne bağlı şube olarak şube müdürlerince yönetilen Beyoğlu, 1984'de Büyükşehir ve İlçe Belediyeleri için çıkartılan "Yerel Yönetimler Kanunu" çerçevesinde yeniden yapılanarak 45 mahalleyi kapsayan "Beyoğlu Belediyesi" mevcut statüsünü almıştır.

Belediye Binası, Şişhane Meydanı'nda, Yolcuzade İskender, Meşrutiyet ve İlk Belediye Caddelerinin birleşme noktasındadır. Bina Edouard Blacque Bey'in ilk reisliği döneminde (1879-1883) inşa edilmiştir. Mimarı İstanbul'a başka eserler de kazandırmış olan İtalyan kökenli Barborini'dir. Haliçve tarihi yarımada manzarasına hakim olan yapı, önemli işleviyle semte de adını vermiş, Meşrutiyet Caddesi'nin başlangıcı "Daire" olarak anılmıştır. Bina 1960'lı yıllarda kaymakamlık olarak kullanılırken tekrar belediye şube müdürlüğü yapılmış, 1984'te Beyoğlu Belediye Başkanlığı olmuştur.

Dik eğimli bir parselde yer alan yapı, Şişhane Meydanı'ndan merdivenlerle ulaşılan yükseltilmiş bir platform üzerine inşa edilmiştir.

EDUARD BLACQUE BEY

1879 - 1895

1824’te İzmir’de doğdu. Babası, Osmanlı Devleti’ne sadakatle hizmet eden Alexandre Blacque’tır.
Babıâli hesabına Paris’te eğitim gördü. 
1853’te Osmanlı hariciyesinde görev aldı. 
1867’de Osmanlı Devleti’nin ilk elçisi olarak Washington’a atandı. 
1870 – 1871 tarihleri arasında 6. Daire-i Belediye reisliğine getirildi.
03 Şubat 1879’da ikinci kez Altıncı Daire-i Belediye reisliğine getirildi. 
Mayıs 1890’da Bükreş elçiğiline atandı. 
Bu görevden döndükten sonra, Şubat 1893’te yine Altıncı Daire-i Belediye’nin başına getirildi.
Devlete çok büyük katkıları olan Edouard Blacque, halen Altıncı Daire-i Belediye’deki görevindeyken, 1 Temmuz 1895 tarihinde
vefat etmiştir.

Dönemi l : 03 Şubat 1879 - 9 Mayıs 1890 / Dönemi l l : 23 Şubat 1893 - 01 Temmuz 1895
1879 - 6. Daire binasının inşaatı başladı.
1879 - 6. Dairede bir Fuhuşla Mücadele Komisyonu kuruldu
1879 - Hükümet, bütçesi çok kısıtlı olan 6. Daire’ye yardım amacıyla Petit Champs’ı (Tepebaşı) devretti.
5 Kasım 1879 - Beyoğlu’nda ikamet edenlere her gün binaların önünü yıkama ve süpürme zorunluluğu getirildi. Ayrıca yolların sandık, koli gibi eşyalarla kapatılması da cezaya tabi oldu.
1880 - Galatasaray - Taksim arası granit parke döşendi.
1880 - Evkaf İdaresi’nin Galata Kulesi etrafındaki üç arsayı satışa çıkarması, Galata çevresinin bozulacağı endişesi duyan yöre halkını tedirgin etti. Halk ve Belediye Başkanı Edouard Blacque‘ın itirazıyla bu satışlar durduruldu.
26 Temmuz 1880 - Tepebaşı Bahçesi açıldı.
1881 - 6. Daire’nin 7.5 km2 lik alanda 200.000 kişilik bir nüfusa ve 33.000 konut ve dükkan bulunan bir bölgeye hizmet verdiği bilgisi eşliğinde gelir ve gider tablosu yayınlandı.
1883 - Pera Caddesi’nin düzeni için cadde üzerindeki mezbaha, kasap dükkanı ve süthane kaldırıldı.
Mart 1883 - 6. Daire’nin önünden Şişli’ye uzanan tramvay aksının açılışı yapıldı.
1884 - Boğazkesen - Galatasaray yolu açıldı.
Ocak 1886 - Belediye dairelerine hazine yardımının yapılamayacağı ancak zorunlu giderler için borç verilebileceği duyuruldu.
1890 - Yangınları önlemek için nizamname yayınlandı.
3 Mart 1893 - Ara sokakların bakımsızlığı şikayet konusu olmaya devam etti. Özellikle Yazıcı Sokağı (Serdar-ı Ekrem Caddesi) ve Yüksek Kaldırım’ın Pera’yı Galata’ya bağlayan ana akslar olmasına rağmen, kötü durumda oldukları, acil önlem gerektiği belirtiliyor.
30 Aralık 1893 - Altıncı Daire-i Belediye Hastanesi’nin Tophane’deki binası yandı. Hastane, Ağahamamı’nda kiralanan bir eve taşındı.
1894 - Pera, Galata ve İstanbul yakasında yaklaşık 800 ev, difteri, tifo, tifüs gibi salgın hastalıklara karşı aylarca dezenfekte edildi.
Ekim 1894 - Su borularının onarımı tamamlandı, Pera’ya yeniden su verilmeye başlandı.